Walang Makikialam

Bago manaig ang dilim sa liwanag,
Bago itulak ng buwan ang araw,
Bago tuluyang lumamig ang simoy ng hangin,
Bago tuluyang kumapal ang mga ulap,
Bago magsara ang taon,
Bago pumasok sa panibagong hamon ng buhay,
Bago tuparin ang mga pangarap,
Bago bumili ng havaianas,
Bago umalma ang langit at lupa,
Bago mag-isa ang liwanag at dilim,
ang itim at puti,
ang luma at bago,
ang puso at pangarap,
Bago ang lahat,

Isang deklarasyon:

B, mahal kita.

Blog: Slum Book Politics: “You Sign Mine, I Sign Yours”

Naaalala ko pa nung bata ako, mahilig akong pumirma sa mga autograph book ng kaklase ko. Uso kasi yan ‘pag mga bandang grade 2 o grade 3 ka na. Pag tumungtong ka sa ganyang edad, bigla ka nalang magyayaya sa nanay mong pumunta sa bookstore, para magpabili ng pinaka-bongga, pinaka-makapal, at pinakamaraming tanong na slum book. Kapag meron ka niyan, ‘In’ ka. Kapag wala, ay sorry ka. Swerte mo nalang kung papirmahin ka ng iba sa slum book nila, kasi ang unspoken na pulitika ng slum book signing ay ‘You sign mine, I sign yours.’

Minsan nga, nakaka-offend pa kapag pinapirma na ang lahat ng kaklase mo, tapos ikaw hindi pa. Kaya ayun, bibili ka ng sarili mong slum book, ikaw ang unang pipirma, at kinabukasan, pasimple mo itong ilalabas sabay tabi sa lintek na babaeng hindi nagpapirma sa iyo. Siya naman ‘tong si tanga, maiinggit sa mas maganda at mas bago mong slum book. Take note. Naka-karton pa. Bigla ka niyang didikitan na tila mag-best friend kayo since birth.

“Uy! Ang ganda naman niyan! Kailan ka bumili?”

“Kahapon lang. Busy kasi si mama kaya hindi kami makapunta ng bookstore agad,” ang iyong kaswal na sagot, pero sa totoo lang, kumakawag na ang kamao mo sa utak mo, at sumisigaw ka na ng malutong na ‘Yes!’.

“Bagong design yan ah!”

“Ah, oo.”

“Sinong papapirmahin mo dyan?”

Bigla mong naisip ang hindi masyadong sikat mong kaklase. “Ah.  Si Katrina.”

“Ha? Siya? Bakit siya?”

Lintek ka, kasi mas nauna mo pa siyang pinapirma kaysa sa akin, e mas sikat ako sa kanya. “Ah, kasi close kami eh.”

“Ah, ganon ba?” Tapos kunwari siyang mag-aayos ng palda, lilingon sa buong classroom na tila nagmamanman kung may makakakita, at nung napansin niyang wala… “Gusto mo ako nalang ang unang pumirma dyan? Close din naman tayo diba? Eto o. Pirma ka din sa akin.”

Victory.

Kung iisipin mo, bata ka palang, nakikipag-labanan ka na para sa social status. Kapag pinapirma ka sa slum book ng pinaka-sikat mong kaklase, aba’y sikat ka na din. Kapag hindi, feeling mo ikaw ang ‘odd-man-out’, kaya maghihiganti ka’t bibili ng slum book na ikaiinggit ng di umano’y sikat mong karibal sa atensyon.

Hindi ko din alam kung bakit ako nakikipagpatayan para sa autograph book noon eh. Alam ko nga marami pa sa mga kaklase ko ang nagkakatampuhan kasi hindi sila pinapirma. Isa siguro ito sa mga phenomenon na hindi ko maiintindihan. Kasi pag tumanda na naman, nawawalan na ng magic yung slum book. Nawawalan din ng ganang pumirma yung mga tao.

Pag bata siguro, parang nandun pa yung kiliti sa idea na nagbibigay ka ng impormasyon sa tao. Naibabahagi mo yung mga bagay-bagay tungkol sa sarili mo na hindi mo naman madalas masabi sa kwentuhan. Naibabahagi mo yung mga pananaw mo sa buhay (What is your motto), mga gusto mong mangyari sa buhay mo (What is your ambition?), nagkakaroon ka ng pagkakataon na gumawa ng intriga (Who is your crush?), nagkakaroon ka ng pagkakataon na sabihin ang gusto mong sabihin sa taong may ari ng slum book (Message to owner), at pag minsan sa pagbabasa ng iba pang mga entry, nagkakaroon ng pagkakataon na matuklasan ang mga trip ng ibang tao (What are your hobbies, likes and dislikes… mga ganung chorva).

Ang sarap lang din naman kasi sumagot sa mga tanong eh. Sa loob ng ilang sandaling sumusulat ka sa slum book, pakiramdam mo importante ka, kasi ang daming bagay tungkol sa iyo ang hinihingi. Para kasing ang sarap isipin na interesado sa iyo at sa isusulat mo yung tao; ang sarap isipin na gusto kang makilala nung taong nagpapirma sa iyo sa slum book niya. Nandun na din siguro yung idea na masarap lang talagang sumagot ng mga tanong tungkol sa sarili.

Kahit ngayong matatanda na tayo, pumapatol pa tayo sa mga post na nagtatanong ng mga trip at hindi mo trip, diba?

Lahat naman siguro tayo entitled na magkaroon ng Moment of Narcissism, na kung saan gusto mong magbalandra ng impormasyon tungkol sa sarili mo kahit hindi naman nila hinihingi.

Ganun din siguro pag bata ka. Bukod pa sa social status yan pag nasa elementary ka. Pagandahan ng slum book. Ako nga noon, iniyakan ko pa nanay ko para bilhan ako ng slum book na bonggang bonggang makapal. Ang mga pumirma mga kaklase ko na hindi ko na matandaan kung sino. Pati mga pinsan ko nagpatayan dahil gusto din daw nilang pumirma sa slum book ko. Sikat ako nun eh, kasi ang ganda ng slum book ko. Makapal, hard-cover, ringbound, at glossy yung papel. Samantalang yung iba, parang notebook lang ng Sterling.  San ka pa?

Ni isa naman wala akong natandaan sa mga pumirma dun.

Para san ang slum book? Remembrance? Siguro para sa ilang semimental- este- sentimental na tao, tlagang itatago nila yung mga slum book nila para maalala nila yung mga tao. Pero ako… wala talaga akong natandaan. Ni yung mga may-ari ng mga slum book na pinirmahan ko hindi ko na matandaan. Malamang hindi na din nila ako natatandaan diba?

At ang naaalala ko, lagi akong nanggagago pag sumasagot ako sa slum book. Siguro sadyang ugali ko na talaga na hindi magbigay ng impormasyon tungkol sa sarili ko. Lalo na sa mga taong wala akong paki-alam.

Ganito ako magsulat sa Slum Book noon. (Na siyang dahilan ng pangwawarla sa akin ng best friend ko. Inaksaya ko lang daw yung pretty pages ng autograph book niya.)

Bonggang Bonggang Disney Autograph Book

Name: Karren Renz Sena y Paulino (Take note: Double ‘R’ ang ‘Karren’ ko)

Nickname: Renz, RR, Aki, Macho

Age: Average life span minus 59 summers

Address: NPA

Telephone: 911-1111, 0916-8-7000

Religion: Catholic

Sex: Female with overdose of testosterone

Nationality: ½ Filipino, ¼ Japanese, 1/8 Pomeranian, 1/8 Shih Tzu

Hobbies: P.E.D.R.O.S. (Playing, Eating, Dreaming, Resting, Overtime, Sleeping – modified nalang yan, kids)

Motto: Aanhin pa ang bato kung durog na ang kamao.

Likes: Death and destruction, violence, goth, anime, night sky, sunsets, Hey Arnold, Squidward, gay porn, yaoi,  water, war movies, astronauts, water sports, scuba diving

Dislikes: You

Who is your crush? Bakit ko sasabihin sa iyo? Close ba tayo?

Your first kiss? Yung totoo o yung sa pangarap?

Who is your first love? Bakit ba namemersonal ka na? Kelangan bang isulat ko dito ang buong pangalan ni JLT?

Describe your first love: Retarded ng bonggang bonggang retarded

What are your aspirations? Aspirations? Di ba yun yung Ingles ng pawis?

What are your goals? Goal ko ang matapos ang Final Fantasy VII Crisis Core ng hindi siya natatapos ng bonggang bongga. Ayaw ko pa siyang matapos kasi pak tapos na, wala nang joy.

Define ‘Love’:  Ang paborito kong sagot dito? “Love is tanga. Nandyan na hindi pa makita. Wala na, hinahabol pa.”

Message to owner:

Dear Friend,

J – ust                          I – I
A – lways                    T – rust
P – ray                         A – nd
A – t                              L – ove
N – ight                       Y – you

Take care ‘coz I care! Friends Forever tayo ha!

Your friend,
Friend