Leaving Neverland

Until now, I don’t know who I hate more…

Sensible Wendy, who left everything wonderful behind because she knew she had to grow up.

Or

Child-like Peter, who let go of what probably is the best thing that ever happened to him, because he refused to grow up.

“Peter Pan and Wendy” by Sebastian Giacobino

 

#foodforthought

Because I’m a die-hard Peter-Wendy shipper.

Samsara

In Buddhism, ‘Samsara’ refers to the cycle of birth, death, and rebirth that one has to go through, until he attains Nirvana, or the state of perfect bliss.

The Wise One said
That our Souls are ancient
And that all of us live through
More than one life.
He said that in all of these lives
We suffer
For our hearts desire too much
And our hands can hold
So little.

And as we suffer,
We shed tears that
Outweigh and overpower
The vast ocean itself,
For how many times
In how many lifetimes
Have we cried and mourned for
Those we have lost–
Mothers,
Fathers,
Dreams,
Kin,
Friends,
Then
Lovers?

How many times
In how many lifetimes
Have we walked this earth
Yearning,
Desperately searching for
Someone,
Something,
That could fill the emptiness
That each loss has carved
Deep into our souls?
Yearning is one’s
Greatest pain.
Wanting is one’s
Greatest agony.

As I take in His wisdom,
I begin to understand the depth
Of my ancient soul’s pain.

I wonder, Love,
How many lives I have lived,
And I wonder
How many of those lives
Have I lived with you?

I wonder if in any of these lives
I have died by the fierce fire of desire
Or if I have slowly withered away
Into nothing
As my soul desperately
Reached for yours
Only to grasp your fingertips
For a few short moments–
Then nothing else.

I wonder how many times
In how many lifetimes
Including this one
Has my soul yearned for yours,
While all you give me is the fleeting
Touch of your fingertips against
The rivulets of tears that run down
My face.

I wonder, then, for a fleeting moment,
How many more
Of this kind life I can take.

But then the Wise One said
That there is a way to
Deliver ourselves from this agony:
The only way to liberate ourselves
From this endless cycle,
He said,
Is to stop
Wanting
Yearning
Desiring.

I have to let you go.

To let go of this fire
That burns for you
Would mean to free myself
From the spiked chains
That bind me to this life
And this pain.
To let go of this heart
That beats For you
Would mean to finally
Die
And never again
Go through this mad,
Mad life.

But,
My love,
For all the Wise Words
That the Wise Man would utter,
I, for one, would choose to live
And die
And live again,
Wanting you,
Yearning for you,
Desiring you,
Aching for you.
And I would live and suffer
As many lifetimes as it takes,
Until I arrive at one
Where I can finally
Keep you
And call you
My Own.

The Open Room

My mind is a spacious room with three concrete walls,
a curtainless window, and a glass door that never closes:

All over the floor, random trinkets lay about-
Half of a heart
Whiteboard markers
Fancy letters
Yellow book pages
Dried up flowers
Concert tickets
Torn up pictures
Bended forks
Post-its
And even a
dismissal notice parading as
a ‘Thank You’ letter.

I never put them away,
so oftentimes when I’m not
watching my step,
I would trip over an item.
Pausing from my walk, I would
pick it up
sit down
and remember
for a while.
Sometimes I’d smile.
Other times I’d frown.

For the ‘smiles’
I would put it back where
I got them from
(just laying about on the floor,
ready to prick my foot the next
time I don’t watch my step).
For the ‘frowns’
I would walk to one corner
of the room where boxes
are piled on top of another,
if not side by side.

In those boxes,
I keep the things I do not
want laying about:
Things I do not
want to see,
things I do not
want to remember,
but
things I do not
want to throw away.

I sort them out sometimes,
the ‘smiles’ and the ‘frowns’.
I would sit down on the floor
and look at them
one after another,
(remembering, always
remembering
sometimes
forgetting)
before deciding whether
they belong to
the floor
or in one of the
boxes.

Sometimes, though,
a stray, unwelcome trinket comes
flying in from out the window
or the open glass door
then I would have to
immediately stuff it inside a box
so I won’t trip
and remember
or forget.

It might sound cold,
and cruel,
and calculating,
but this is how I function.
This mere act of sorting
and deciding
I call ‘compartmentalizing’.
It is how I can operate
and walk
and laugh
and stand strong
amidst the presence of
random trinkets
and the onslaught of
memories they hold.

My mind is a spacious room with three concrete walls,
a curtainless window, and a glass door that never closes.

Para sa Susunod (kong tanga), with Love (and sermon) II

Para sa Susunod,
(a.k.a. Ang Aking Trulab)

Napaka-walanghiya mong talupandas ka. NASAAN KA NA?!

Kung hindi ka ba naman tonta (tonto!), saang singit ng kalawakan ka ba nagsususuot at hindi ka makarating-rating dito? Ha? Wala ka bang sense of direction, lintek ka? Ha? Ano, tanga lang? Ha? Bobo lang? Leche. Napiga na lahat ng kapaitan sa katawan ko’t niyakap ko na ang pangako ng bagong umaga, wala ka parin, mokong ka sarap mong sampalin. Utak mo yata nasa pwet. Ano ba.

Ay, emotions lang? Four hundred percent lang?

Continue reading

CLAIMING DESTINY: A Tale of Heartbreak, Loss, Going Down the DEEP END, and finally Climbing Back Up (A thank you note FOR ALL)

29 May 2011

The lights are out and my door is locked. In the background, a slow song keeps playing on a never-ending loop. Outside, rain patters softly on the rooftops, and the wind, ever present, breeze through the open blinds of my window and into my room before settling onto me.

I close my eyes and feel every beat my heart makes, and feeling no pain coursing through my veins, I smile.

Continue reading

[Poem/Verse] Checkmate (To the Next One Who’d Make My Heart Beat) Version 1 & 2

Idle time breeds dangerous thoughts.

When at times I am left with nothing to do, my mind would run amok. I am even more dangerous when I have a pen in my hand and /a paper in my desk. It would be as if I would fall into a trance, and my mind would suddenly have full command of my hands.

Words spill onto paper, unbidden, uncontrolled.

Sometimes, I talk to God through writing. Other times I would just let the words flow, and would just be surprised at what I had written. Often times I would reflect on whatever’s happening to me at the time.

When I feel like it, I would write to an imaginary ‘someone’; the ‘Next One’ I keep waiting for. I would often ask him where he is, what he’s doing, who he’s with, when is he going to find me. Sometimes I’d tell him of how happy I am with my life- my job, my students, my friends, my family-, and would later on come to the conclusion that maybe the reason why he hasn’t arrived yet is because we are both enjoying our separate lives.

Continue reading

Loving You

Loving You…

is not tying you down
nor being tied down by you.
It is being free-
free to do anything I want,
when I want it, where I want to,
knowing that you would be there
to support me, and
trusting that you would know
when I’ve reached the limits
I would not often acknowledge for myself.
Loving you
is not a weakness,
nor is it giving into weakness.
It is being strong.
It is having the strength
to stand up to any challenge,
believing that you are right beside me
in spirit and in heart,
if not in person.
It is not being helpless,
nor is it being powerless.
It is having the power
to conquer any land,
any place, any world, any universe,
having faith that you are fighting
every battle with me, and being
assured that you will be there with me
to celebrate every victory,
mourn every loss,
and to replenish what courage and strength
I’ve lost somewhere along the journey.

Loving you
is not losing myself to you,
nor is it claiming all of you for myself.
It is about helpin each other grow
into two strong individuals, who may have
different dreams, different thoughts, and
different opinions,
but are looking forward
to one future. A future together.
It is not about shaping you
into what I want you to be,
nor being shaped into something that
would suit your every whim.
It is about being who we are,
realizing truths about ourselves that
we would be able to accept and appreciate.

Loving you
is not wanting to steal you away
from what it is yours,
nor is it thrusting everything I own to you.
It is about being our own person,
enjoying our own things,
all the while looking forward
to creating moments
where we share ourselves and
what we have with each other
without losing what we have for ourselves.
It is never about taking,
never about demanding.
It is about sharing, compromise,
balance, favors, small and big,
given and granted only with a full heart.

Loving you
is not changing myself
to seek your approval.
It is about wanting to be a better person,
maybe not perfect,
but perfect enough
to stand by you as long as I can,
and perfect enough to be a person
worthy to claim my dreams.

Loving you
is never about losing.
It is about gaining.
It is about having the strength to wait,
about stretching what little patience I have,
into something much more understanding.
It is not just about pointing out the wrong,
but accepting it, righting it.

Loving you
is many things.
And if I keep going,
the pages would not be enough.
All I know is that loving you
is something that I want to do
every day,
one day at a time,
one sunrise after another,
until all the days pile up
into what everybody calls
forever.

-Loving You
Karren Sena
2010

Tula ng Pag-ibig: Basag

Paano mo bubuuhin ang
Nawasak kong puso?
Paano mo pupulutin
Ang bawat piraso,
Kung nakasaboy ito sa lupa
Na parang bubog ng nabasag
Na salamin?

Dadamputin mo ba ang
Ang bawat matalim na bubog,
Kahit alam mong maaari ka ding
Masugatan?
Ididikit mo ba ang bawat piraso
Kahit alam mong maaaring
Matagal
Bago mo ito mabuo ulit?
Handa ka bang mabubog
Habang isa-isa mong
Pinupulot at dinidikit
Ang bawat dumudugong butil?

Kung sa dulo ng mahaba
At matagal na pagbubuo,
Ay nagawa mong buuhin ang
Basag kong puso,
Paano mo ulit ito bubuhayin?
Paano mo muling bubuksan
Ang mga ugat na matagal nang
Nabarahan ng galit at duda?
Paano mo papadaluyin ang dugo
Para muli itong mabuhay
At tumibok
Para sa iyo?

Kung sa dulo ay nagawa mong
Buhayin at patibukin ang
Namatay kong puso,
Paano mo mapanatiling buo ito?
Paano mo mapapanatiling
Malinis ang mga ugat?
Paano mo mapapanatiling
Umaagos ang dugo?
Paano mo mapapanatiling
Tumitibok pa ito?

Kung sa dulo ay nagawa mong
Panatilihing buhay ang
Muling napatibok kong puso,
Wari din lang na bigyan kita
Ng gantimpala:
Na ikaw na ang magmamay-ari nito
Haggang sa huli kong hininga;
Na ang pangalan mo ang
Natatanging isisigaw nito
Mula pagsikat ng araw
Hanggang paglubog ng buwan;
At ang pangako
Na ang bawat pintig,
At bawat tibok nito’y
Para sa iyo lamang,
Magpasawalang-hanggan.

-Para sa Susunod

Para sa Susunod, with Love

Sa aking minamahal,

Law of attraction itech, wag kang epal. Oo, ikaw. Ikaw na malapit nang dumating, gabay ni Manong para magbigay-kulay at kahulugan sa buhay ko. Oo, ang mga estudyante ko ang nagbibigay-kahulugan sa buhay ko ngayon, pero alam mo na ibig sabihin nun. Ang tagal mo, ah. Tatanga-tanga ka siguro, ano. Naliligaw ka ba? Pwede bang makinig ka kasi sa mga bulong ni Manong, para hindi ka naman nade-delay. Pero sige lang… humanda-handa ka lang. Tatadtarin natin ang isa’t isa ng pagmamahal.

Ay paksyet ang keso teka nangingilo ngipin ko nauutot yata ako.

Pwede bang mag-request? Pwede bang mala-Jacob Black ang hotness mo? Mainam na kasi yung masarap sa mata yung laging nakikita, diba? Hayaan mo’t magpapaganda din ako (weh, utot).

Huy, galingan mo, ha. Gusto ko yung pag-dating mo, WITH A BANG! Yung makalaglag-underwear ba. Gusto ko din na maging honest at sincere ka. Gusto ko, loyal ka. Gusto ko, ikaw din yung tipo ng tao na naghahanap ng ‘Thiz iz really iz it!’ mo, tapos ako yun. Mala Rei Kashino ng ‘Mars’ na tipong sobrang gwapo at babaero noon, pero pag nakilala na ang ‘The One’ eh nuknukan ng loyal at lalim kung magmahal. O kaya ano.. Doumyouji Tsukasa ng ‘Hana Yori Dango’. Eh sa totoo lang, Doumyouji Tsukasa talaga ang tipo ko eh. As in. Super. Hahaha. Gwapo, mayaman, malakas ang dating. Higit sa lahat, tapat sa minamahal.

Gusto ko, ako naman yung malalaglag yung puso sa sobrang kilig. Gusto ko, ikaw naman yung mag-iisip ng isang libong paraan kung paano ipapakita at ipaparamdam sa akin na mahal mo ako at importante ako. Gusto ko, magbibigay ka ng bulaklak sa ordinaryong araw; tipong ipapa-deliver mo pa sa Faculty Room ng AMV. Walang okasyon, pero palaging may mga maliliit na bagay- kahit sulat lang o note, o maikling kiber sa scratch paper- basta nagpapahiwatig kung gaano mo ako kamahal. Gusto ko, ako naman ang papakiligin. Yung bonggang-bonggang pakiligan. Gusto ko, ako naman yung mamahalin ng sobra-sobra. Gusto ko ako naman yung malulunod sa pagmamahal, pero malaya pa rin ako.

May tiwala ka sa akin. Malaya akong kumilos at maging totoo sa sarili ko, at gayun din ang kalayaan na ibibigay ko sa iyo. Malaya tayong maging magka-ibang tao, pero iisa ang tibok ng puso natin. Malaya tayong gawin ang mga bagay na makakapag-pasaya sa mga sarili natin, pero hindi natin sasagasaan ang isa’t isa. Susuportahan natin ang trip ng isa’t isa. Kung gusto kong tumalon sa bangin, tatalon ka kasama ko. Kung gusto mong kumain ng palaka, kakain ako kasama mo. Kung gusto mong manahimik at mag-isip, mananahimik tayo’t mag-iisip- magkasama man o magkahiwalay. Kung gusto kong pumunta ng tagaytay para mag-zipline, isasakay mo ako sa kotse mo’t magzi-zipline tayo, kahit na may pasok tayo pareho kinabukasan. Kung gusto mong uminom kasama mga kaibigan mo, ngingiti ako, sasabihan kang wag mag basag ng bote sa ulo ng may ulo, at sasabihan ka ng ‘have fun!’. Kung gusto kong pumunta sa Manila Bay at manahimik sa harap ng dagat para pakinggan ang hampas ng alon sa batuhan, sasamahan mo ako para dalawa tayong manonood ng sunset, o di kaya’y bubuo ng pangarap sa harap ng kalikasan.

May oras ka para sa sarili mo, at may oras ako para sa sarili ko. May oras tayo para sa isa’t isa. May sarili kang utak at opinyon, at may sarili din ako. Mag-uusap tayo at magsasalo ng kanya-kanya nating kuro-kuro sa buhay-buhay. Minsan, hindi tayo sasang-ayon sa isa’t isa, at siguro kapag ganun, mag-aaway tayo’t gugustuhin kong basagin ang mukha mo sa salamin, pero gayunpaman, sa huli, magbabati tayo kasi nire-respeto natin ang opinyon at paniniwala ng isa’t isa.

Ipaparamdam mo sa akin kung paano ang magkaroon ng sarili kong superhero. Lagi nalang kasing ako ang hero, ako ang nagliligtas, ako ang tumutulong, ako ang sasalo, ako ang magdadala. Oo, itutuloy ko pa rin ang pagiging superhero ng lahat ng mahal ko. Pero ikaw… ikaw ang superhero ko.

Sa tuwing malungkot ka, papatawanin kita. Kapag pakiramdam mo inaabandona ka na ng mundo, hahawakan ko ang kamay mo at ipaparamdam ko sa iyo na nandito lang ako sa tabi mo. Karamay at kaakibat mo sa lahat ng bagay. Kapag pinipigilan ko ang luha ko, babatukan mo ko, yayakapin mo ako, at sasabihin mo sa akin na hindi sa lahat ng oras ay kailangan kong maging malakas. Sasabihin mo sa akin na minsan, ayos lang kahit maging mahina ako. Ok lang kahit umiyak ako. Hindi ka magagalit kapag nabasa ng luha at sipon ang damit mo, basta yayakapin mo lang ako kahit na alam mong ayokong niyayakap ako pag umiiyak ako kasi lalo akong naiiyak. Kapag mainit ang ulo ko, gagawa ka ng ishtooopid na bagay para matawa ako. Maiintindihan mo na paminsan, sadyang bipolar lang ako’t mainitin ang ulo ko. Tatapatan mo din ang sarcasm ko ng sarili mong brand ng sarcasm. Lagi tayong magtatablahan, para masaya. Winner. Hindi tayo maguusap ng matino, laging pabalang, kasi FUN.

May sarili akong kaibigan. Meron ka din. Pero gayunpaman, marunong tayo pareho makisama. Kung halimbawa dadalin mo ako sa club o bar, ok lang sa akin, kasi nandyan ka lang lagi sa tabi ko. Kung halimbawa naman dadalin kita sa yaoi convention, ok lang din sa iyo, basta’t may blindfold ka para hindi mo makikita ang mga litrato ng dalawang lalakeng nagbebembangan, at alam mo naman na gabay kita. Dadalin mo ako sa Enchanted Kingdom at maglalaro tayo doon na parang dalawang bata. Dadalin kita sa Anilao, at magiiscuba diving tayo doon, para maipakita ko sa iyo ang kakaibang mundo. Ang mundo sa ilalim ng dagat. Magpupunta tayo sa Star City, sa Boom na Boom, sa Museong Pambata, at sa Ocean Park. Mag-eenjoy tayo, kasi lagi tayong magkasama.

Tayo ang Number at Only One ng isa’t isa. Lagi tayong magte-text. Globe ka, kasi Globe ako’t nakalinya ako ng SuperUnli. Kung sakaling iba ang network mo, bibili ka ng Globe na sim, at magsu-subscribe sa My SuperPlans ng Globe para unli din ang chikahan at biruan natin. Gusto ko sa tuwing umaga, ang una kong gagawin ay batiin ka ng ‘Good morning!’. Magiging good din ang morning ko kasi ang una kong mababasa ay text mo. Gusto ko ikaw din ang huli kong kausap bago ako matulog sa gabi, para sweet ang dreams. (shet ang keso naman nakanampoots lang eh). Iiwan ko ang cellphone ko lagi sa Faculty Room, pero pag break ko, makikita ko na nuknuuuukang dami mong text na iniwan sa telepono ko, lahat ma-keso, at lahat mapapangiti ako. Tipong mga nakakangilong message na parang pag nabasa ko eh gugustuhin kong basagin yung telepono ko kasi syet ang korni mo pero nakakatuwa kasi nakakakilig.

Ipapakilala mo ako sa pamilya mo, at aampunin nila ako. Ikaw naman, magiging tambay dito sa bahay, na tipong uutus-utusan ka na din ng nanay ko. Ipapakilala ko sa iyo ang minamahal kong mga estudyante, at ikaw ang magiging ‘Papa’ nila. Isasali mo ako sa retarded mong barkada, at ikaw din, ipapasok ko sa sintu-sinto kong barkada (since 12!).

Magiging mag best friend tayo. Susuportahan natin ang isa’t isa sa lahat ng oras. Papangalagaan ko ang pangarap mo, at bubuhayin mo ang akin. Maku-kwento natin ang lahat sa isa’t isa. Prangka tayo magsalita, at wala halos tinatago. Lahat, pwede nating pagkwentuhan at pagkabiruan. Ikaw ang tatayo na natitirang kalahati ng buhay ko (yung kalahati kasi si Buddy). Ako ang soul mate mo. Parang mag-barkada lang tayo. Magkaibigan tayo higit sa lahat, pero ang pagkakaibigan na ito ay papatungan ng matinding kilig, at malalim na pagmamahalan. Light lang, masaya, pero malalim ang samahan.

Kahit na parang lagi tayong magkasama, magkakaroon tayo ng panahon para sa sarili natin. Buo tayo kahit magkahiwalay, pero powerful tayo pag pinagsama. Walang tatalo sa tandem natin. Tayo ang magiging proof na kahit na ni-leche tayo ng pag-ibig noon, pwede parin bumangon, basta’t nakilala at tinanggap na ang ‘The One’.

Gusto ko, pag tanda natin, magkatabi tayong uupo sa rocking chair sa harap ng dagat. Sabay tayong manonood ng sunset, tapos magkahawak ang kamay natin, tapos magre-reminisce tayo tungkol sa mga taong nagdaan. Gusto ko pag tanda natin, cool pa rin tayo. Lagi pa rin tayong magbabangasan ng pabiro, at lagi parin natin papatawanin ang isa’t isa. Pag may rayuma ako, kukuhanan mo ako ng kumot tapos itatalukbong sa giniginaw kong mga hita’t binti. Pag ikaw naman nawalan ng ngipin, lagi kitang lulutuan ng mashed potato, mashed carrots, mashed corn, mashed corned beef, mashed sardinas, mashed corned tuna, mashed ma-ling, at lahat ng pwedeng i-mash. Gusto ko, may sarili tayong forever. Mga singsing sa sobrang kupas na, dahil sa tagal ng panahon. Gayunpaman, kahit wala na ang kinang, ok lang. Alam kasi natin na madaming pinagdaanan ang singsing. Parang tayong dalawa lang.

Alam ko na kung bakit sa kabila ng lahat ng binigay ko, sakripisyo ko, lahat ng pakulo na naisip ko para magpa-kilig, at sa kabila ng lahat ng pagmamahal na inalay ko, kinuha parin siya sa akin ng tadhana at langit. Alam ko na kung bakit nagkahiwalay kami. Mali kasi kami. Mali kasi siya para sa akin. Kulang-kulang siya, at sobra-sobra ako. Hindi patas. Hindi pwedeng ako ang magpuno sa kanya. Mali yun. Dapat pag nagkasama ang dalawang tao, parehong puno, parehong buo. Hindi pwedeng hindi patas, kaya mali kami para sa isa’t isa. Ikaw kasi ang para sa akin. Ikaw ang tama. Ikaw ang ‘The One’.

Super makapangyarihan si Manong. Siya ang magdadala sa iyo sa akin. Hindi na ako bibili, ha. Ikaw naman ang bibili sa akin. Basta, alagaan mo ako, kasi ako, alam ko na kung paano ako magmahal at mag-alaga. Mamahalin din kita ng sobra-sobra, para patas tayo.

Alam mo, sinira ng ungas yung puso ko, pero pinipili ko na buuhin ito, para sa iyo. Gusto ko diba, maayos ako pag nagkita tayo. Kasi ikaw din, siguro kaya ang tagal mo kasi tanga ka joke kasi inaayos mo pa din yung sarili jmo. Basta, tara. Punta ka na dito. Bilin mo na ‘ko. Magkita na tayo. Basta pag binulungan ka ni Bro, sunod ka lang ha. Ako, nandito, nag-eenjoy sa tabi ni Manong. Nangte-terrorize ako ng mga customer bago ko sila tulungan.

Excited na akong makilala at makasama ka.

Excited na akong simulan ang bagong kwento ko na ikaw ang kasama ko.

Ang kwentong ito, alam ko, ito na ang pinakamaganda, at pinakamalupit na love story ever ever forever and ever.

Para masabi na natin sa wakas, na ‘we lived happily ever after’.

~Kristina